Aktualności Historia Patron Kapłani Wspólnoty Biuro parafialne Ogłoszenia Porządek nabożeństw Kontakt Linki
265730
Aktualności
<< Powrót


Wieczerza wigilijna (21.12.2010)

„Jest taki zwyczaj w mym kraju rodzinnym,

Gdy pierwsza gwiazda błyśnie na wieczornym niebie,

Ludzie wspólnego gniazda łamią chleb biblijny,

Najtkliwsze uczucie, przekazują w tym chlebie” 

                                                                                                     C. K. Norwid
 



Na stole nakrytym białym obrusem umieszczamy księgę Pisma Świętego, świecę i opłatki.
Kiedy już zgromadzi się cala rodzina i pierwsza gwiazda pojawi się na niebie rozpoczynamy uroczystą wieczerzę wigilijną.

1. Ojciec lub matka rodziny lub ktoś ze zgromadzonych zapala świecę i mówiąc: „Światło Chrystusa”.
Wszyscy odpowiadają: „Bogu niech będą dzięki”...

2. Śpiew kolędy, np. „Wśród nocnej ciszy ....”

3. Czytanie Ewangelii o Narodzeniu Pana Jezusa (Łk 2, 1-14).
Ponad dwa tysiące lat temu przyszedł na świat Jezus Chrystus, Syn Boży, rodząc się w stajni betlejemskiej jako bezbronne Dziecię. Opowiada nam o tym Ewangelia według św. Łukasza. Stojąc, posłuchajmy z wiara, jak to czynili nasi przodkowie, słów Dobrej Nowiny opisującej najradośniejsze dla całej ludzkości wydarzenie narodzin Syna Bożego, Jezusa Chrystusa.

4. Wspólna modlitwa.
Jezusa Chrystusa, który przyszedł na świat, aby nas zbawić prośmy  by obdarzył  nas  miłością  i  pokojem, powtarzajmy: Obdarz  nas  miłością  i  pokojem !
- Panie Jezu, udziel  naszej rodzinie daru  zgody i pojednania, szczęścia  i  radości
- Panie Jezu, obdarz nas szczęściem, radością, miłością i pokojem, także  naszych sąsiadów, przyjaciół i znajomych
- Panie Jezu, wszystkich opuszczonych, samotnych, chorych i nieszczęśliwych, pociesz i umocnij Dobrą Nowiną Zbawienia
- Panie Jezu, obdarz, naszych  zmarłych  krewnych, bliskich, znajomych  szczęściem  i  wiecznym  zbawieniem
- Pozostając w ciszy przedstawmy z wiarą, Bogu nasze osobiste podziękowania, prośby a by je pobłogosławił 
- Zjednoczeni  w miłości , odmówmy wspólnie modlitwę, której nauczył  nas  Jezus  Chrystus :  Ojcze   nasz ...
- Polećmy  Bogu   przez   pośrednictwo  Matki  Jezusa  Chrystusa -  naszą rodzinę, naszych przyjaciół ,  sąsiadów, gości , samotnych  i chorych: "Zdrowaś  Maryjo ... Wierzę w Boga ..."

5. Życzenia i dzielenie się opłatkiem
Za chwilę przełamiemy się opłatkiem. Dlaczego? Po co to czynimy? Chleb jest symbolem życia, chleb podtrzymuje życie. Znak łamania się chlebem jest rodzinnym gestem miłości. Chleb jest zatem symbolem miłości i życia. Bóg w swojej miłości daje nam chleb i życie. Pan Jezus przyszedł na świat, „abyśmy życie mieli”. Uczestnikami tego życia stajemy się przez udział w „łamaniu chleba”, czyli przez przyjmowanie Chrystusa w Komunii św. Ale warunkiem pożywania Chleba życia jest otwarcie się ku bliźnim, postawa dawania, czynnej miłości. Musimy być dla innych jak chleb. Niech wyrazem tej postawy będzie przełamanie się opłatkiem. Niech wzajemna miłość będzie naszym najlepszym, bo najbardziej Chrystusowym, życzeniem świątecznym.

6. Spożywanie posiłku

7. Po Wieczerzy czuwamy całą rodziną przy „rodzinnym żłóbku” lub „choince”, aż do „Pasterki”.

Niech tej rodzinnej uroczystości nie zdominuje telewizor i komputer, ale rodzinne rozmowy, wspomnienia z przeszłości, pamięć o odeszłych do wieczności naszych bliskich.
Niech ten wieczór i ta Święta Noc będą ciepłe i pełne radości dla każdej Rodziny, aby Chrystus mógł zamieszkać w niej na zawsze i aby każda Rodzina była coraz bardziej Domowym Kościołem.

Wigilia Bożego Narodzenia jest punktem kulminacyjnym przeżyć adwentowych. Posiada bardzo bogatą i wymowną treść. Geneza Wigilii sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa.

Etymologicznie termin „wigilia” pochodzi od łacińskiego słowa „vigilia” i znaczy „czuwanie, czuwanie nocne”, a w odniesieniu do religii oznacza „nocne religijne świętowanie” lub też „dzień przed większą uroczystością”. Czasownik natomiast oznaczający czynność związaną z tym terminem brzmi: „vigilo, vigilare” i oznacza „nie spać, spędzać noc na czuwaniu”.

Wigilie znane były już w Starym Testamencie. Obchodzono je przed każdą uroczystością, a nawet przed każdym szabatem i traktowano jako przygotowanie do świątecznego odpoczynku. Izraelici nazywali je „wieczorem”.
W Nowym Testamencie również obchodzono wigilie – rozpoczynano nimi obchód święta. Trwały od godziny trzeciej po południu do wieczora. Przygotowanie wigilijne miało na celu: przygotowanie potraw (by nie naruszać świątecznego odpoczynku) oraz odprawienie przepisanych modlitw i ceremonii rytualnych, wprowadzających w dane święto. W Kościele pierwszych wieków w dniu poprzedzającym większą uroczystość obowiązywał post, a wierni przez całą noc na wspólnej modlitwie oczekiwali na rozpoczęcie świętowania.

Współcześnie w Kościele wigilia zachowała się przed trzema najważniejszymi uroczystościami: Narodzenia Pańskiego, Zmartwychwstania i Zesłania Ducha Świętego.

 

W Polsce Wigilia Bożego Narodzenia zachowała właśnie taki charakter do dziś i w przekonaniu wszystkich naszych rodaków posiada szczególną rangę. Piękny polski zwyczaj poucza, że tuż po zachodzie słońca, gdy pierwsza gwiazda zajaśnieje na niebie, cała Rodzina zasiada do stołu, aby spożyć wigilijną wieczerzę, nazywaną dawniej „pośnikiem”. Ma ona charakter bardzo uroczysty, rodzinny i religijny. Ceremoniom wieczerzy wigilijnej przewodniczy z zasady ojciec rodziny. Zaprasza się na nią oprócz całej rodziny, także tych, którzy mieszkają samotnie.

Z wieczerzą wigilijną związane są zwyczaje, których symbolika jest bardzo wymowna:

Pierwsza gwiazdka - na pamiątkę gwiazdy betlejemskiej, która przywiodła Trzech Króli do Chrystusa. Stąd też zazwyczaj rozpoczynania uroczystej wieczerzy, gdy ukaże się pierwsza gwiazda na niebie. 

Łamanie się opłatkiem - to najwymowniejszy moment wieczerzy wigilijnej. Dzielenie się opłatkiem oznacza wzajemne dzielenie się miłością, dobrocią i poświęceniem. Zbliża oddalonych, łączy umarłych z żywymi i jedna skłóconych. Jest znakiem Miłości Syna Bożego, który dla nas stal się człowiekiem i wciąż daje się nam w Eucharystii. 

Wolne miejsce przy stole - oznacza ono serdeczną pamięć o tych bliskich, którzy nie mogą świąt spędzać razem z nami. Wyraża ono także pamięć o zmarłych z rodziny. Jest też znakiem otwartości rodziny dla każdego, ktokolwiek zajdzie w dom polski w ten święty, wigilijny wieczór. Będzie on przyjęty jak brat.

Obok pustego miejsca na stolach palić się będzie świece, rozprowadzone przez „Caritas” w ramach adwentowej akcji „Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom”. Ta płonąca świeca z napisem „Caritas” (miłość) będzie szczególnie wymownym znakiem naszej miłości wobec dzieci głodnych. Dochód ze sprzedaży tych świec przeznaczony zostanie na pomoc dzieciom najuboższym. 

Siano wigilijne wkładane pod obrus na stole przypomina o ubóstwie groty betlejemskiej i Maryi, która położyła narodzonego Chrystusa na sianie w żłobie. 

Choinka ubierana jest niemal w każdej polskiej rodzinie. Na Zachodzie Europy nazywa się ją drzewkiem bożonarodzeniowym lub drzewkiem Chrystusa. Zieleń drzewa ma symbolizować nadzieję Nieba, świece - światłość Chrystusa, ozdoby - łaskę Bożą przyniesioną przez Zbawiciela. Choinka stała się, na wskroś symbolem chrześcijańskim. Ubiera się ją ponadto w dniu imienin Adama i Ewy, o ich upadku, który łączy się z drzewem rajskim, jednocześnie wskazuje na Odkupienie, dokonane na drzewie Krzyża. 

Snopy zboża umieszczone w kącie izby są symbolem Betlejem. Chrystus narodził się w Betlejem, tzn. w „domu chleba”. Niech i w naszych domach kłosy zboża, ustawione w pokoju, przypominają, że jest to też „dom chleba” - Betlejem, w którym żyje Chrystus. 

Postne potrawy przypominają, że ten dzień nie jest jeszcze pełnią świętowania, ale ciągle oczekiwania. Przyjęła się tradycja, że w tym dniu przestrzega się postu ścisłego. Tradycyjna liczba dwunastu potraw oznacza 12 miesięcy roku i 12 Apostołów. Każda potrawę należy choćby tylko skosztować, aby zapewnić sobie obfitość pożywienia w nadchodzącym roku.


dodano 21 grudnia 2010

 
 
projekt i wykonanie Orange Computers
Do góry